Oceanium!

Foto: Siebe Swar

Het Oceanium werd in 2001 geopend als grootste Blijdorp-project ooit. Hoewel grote delen al te zien waren sinds 2000, ontbraken enkele verblijven die in 2001 werden toegevoegd. Met de opening van waterwereld Oceanium werd ook de ‘Oceanium-Zijde’ in gebruik genomen: Het uitbreidingsgebied waar vandaag de dag o.a. Amazonica en Arctica te vinden zijn. In totaal bevat het Oceanium meer dan 8 miljoen liter zeewater. Je maakt er een reis door de wereldzeeën: Van de Noordzee trek je om het Amerikaanse continent heen om bij Alaska aan land te gaan en je reis voort te zetten door Arctica. Omdat het Oceanium zo belachelijk groot is kunnen we helaas niet alle dieren in de diepte bespreken zoals we dat op andere pagina’s zouden doen, daarom raden we aan om ook zelf de soortbordjes te lezen als je in de Diergaarde bent.

Foto: Vrienden van Blijdorp

Noordzee

Het eerste verblijf dat te zien is, is dat van de Californische zeeleeuwen. Een beetje bedriegend is dat dit thematisch gezien niet onze eerste halte is! Onze reis begint in de Noordzee, bij de gigantische rots in de zee genaamd ‘Bass Rock’. Een stukje klif van dit Schotse natuurgebied is met donaties van de Vrienden van Blijdorp nagebouwd. Hier wonen o.a. zeekoeten, papegaaiduikers en eidereenden, maar in het water zwemmen ook zeebaarzen en goudbrasems. Als we verder lopen, komen we bij de echte ingang aan van het gebouw – rechts van de ingang staat sinds kort ook nog een aquarium, het is het Dijkhelling-Aquarium, dat een idee geeft van welke dieren zich hebben genesteld langs de Nederlandse dijken.

We gaan naar binnen, om verder te gaan door de Noordzee. We gaan langzaam dieper. Zodra we het halletje uitkomen, is recht voor ons een klein aqaurium tussen de kunstrotsen. Een opmerkelijke, vaak verborgen paling trekt hier de aandacht. Een interessant verblijf is de ‘voelpoel’ links. Het is een verblijf vormgegeven als een getijdenpoeltje, waar je van bovenaf op kijkt. Hier wonen wat dieren uit de ondiepe Nederlandse wateren, o.a. puitalen, botervissen en heremietkreeften. Het is wel even zoeken naar sommige soorten: Ze verstoppen zich graag tussen de rotsen of onder het zand. Achter de voelpoel, tegen een ruit die uitkijkt op Bass Rock staat een klein aquarium. Hier wonen vissoorten die in de natuur de prooi zouden zijn van de zeevogels. Het gaat hier om steenslijmvissen, grote- en kleine koornaarvissen. Gelukkig zitten zij hier veilig!

Als we wat verder lopen vinden we links het eerste, grote aquarium. De prominente inwoners van dit aquarium zijn de hondshaaien en kathaaien. Beide soorten behoren tot de familie van de kathaaien en worden over het algemeen niet langer dan een meter. In het wild maken deze dieren opmerkelijk grote reizen, sommige in de Noordzee gespotte exemplaren zijn later rond de Canarische Eilanden waargenomen! Andere interessante inwoners zijn de welbekende schollen. Zij beginnen hun leven als normale vis: Terwijl ze groeien, draaien hun ogen naar de zijkant en leven ze verder zoals bodem bewonende roggen.

Het pad maakt een bocht naar rechts. Nu komen we bij het tweede grote Noordzee aquarium. Hier staan de oh zo Nederlandse haringen centraal, die samen leven met andere welbekende dieren, zoals langoesten en schollen. Het derde aquarium, direct naast de haring-tank heeft een wel heel bijzondere inwoner: De Oost-Atlantische steur. Steuren zijn nog zeldzamer dan de reuzenpanda en daarmee vormen ze echt het hoogtepunt van Blijdorp’s Noordzee. In 2012 kwam de Diergaarde in het nieuws, toen de door hun gekweekte West-Atlantische steuren werden uitgezet werden in Nederland. In 2015 werden de laatsten van deze soort ook uitgezet en kwam de Oost-Atlantische ondersoort naar Blijdorp. Deze soort past beter in het Oceanium, omdat de West-Atlantische van oorsprong uit Amerika komt en (wellicht op natuurlijke wijze) de Europese kusten heeft gekoloniseerd. Dit is de soort die oorspronkelijk in Europa voorkwam, en tegenwoordig alleen nog in twee Franse rivieren in een opvangcentrum daar leven. Blijdorp’s kweeksucces met deze soort valt tegen, maar de Diergaarde is hoopvol. Het is immers ook moeilijk om met een vis te fokken die tussen zoet en zout water trekt.

Steur-eitjes (kaviaar) vormen al vele eeuwen een delicatesse voor de welvarenden. De jacht op steuren voor dit goedje is echter vernietigend geweest voor de steurenpopulatie, en in 1952 stierf de steur uit in Nederland. Gelukkig hebben enkele centra de soort (die ouder is dan de dinosaurussen!) in stand gehouden. De laatste jaren voeren verschillende organisaties actie om de dijken op een kier te zetten, om de steuren weer toe te staan tussen zout- en zoetwater te trekken. Langzaam maar zeker keert deze oervis weer terug…

Foto: FansShare.com

We gaan steeds dieper en naderen onze oversteek door de Atlantische Oceaan. Maar voordat we richting Amerika gaan, stoppen we bij Gibraltar. Gibraltar is het zuidelijkste puntje van het Iberisch schiereiland en markeert de grens tussen de Atlantische Oceaan en de Middellandse Zee. Dit stukje Oceanium is een doodlopend pad aan de rechterkant van het hoofdpad. Aan de weerzijden zijn twee aparte aquaria. In het rechteraquarium zijn de kleurrijke snipvissen en evervissen de hoofdbewoners, links leeft een scala van overwegend grotere vissen zoals pauwlipvissen, zeebrasems, roodbaarzen en rode schorpioenvissen. Aan het einde van dit stukje wonen kwallen: Het zijn de oorkwallen, een soort die over de hele wereld voorkomt. In een serie cilindervormige verblijven zweven ze rond. De vorm van de aquaria zorgt ervoor dat er altijd een stroming van vers water rond gaat.

Foto: ZTSF.NL

Atlantische Oceaan

We maken de oversteek naar Amerika via de Haaientunnel. De acryl-tunnel loopt over de bodem van de Atlantische Oceaan. Hier leven verschillende grote dieren, zoals zeeschildpadden, haaien, gitaarroggen en pijlstaartroggen samen met een scala van kleinere vissen en dieren. Zowel naast als boven je is het een waar schouwspel. Bijzonder is dat er vier haaiensoorten leven: Een speciale soort is de verpleegsterhaai. Blijdorp is de enige dierentuin in Nederland met deze soort, en de enige dierentuin in Europa die actief met ze probeert te fokken. In 2015 vonden de verzorgers lege eikapsels van deze levendbarende soort. De eikapsels worden uitgestoten voor de kleintjes zelf. De kleintjes zijn een makkelijk doelwit voor de andere vissen en deze jongen hebben het dus waarschijnlijk niet gered. Hopelijk lukt het de volgende keer wel!

Veel zeedieren lijden onder overbevissing en vervuiling. Haaien, zeeschildpadden en grote vissen worden vaak per ongeluk gevangen als ze nietsvermoedend verstrikt raken in de netten. Dieren die boven water moeten komen voor water verdrinken dan vaak en ook veel haaien wordt het vastzitten fataal: De meeste haaiensoorten moeten blijven zwemmen om voldoende zuurstof uit het water te halen. Als de netten zelf geen probleem vormen is het verdwijnen van voedsel wel een probleem. Soms worden haaien en schildpadden juist expres gevangen! De vinnen van haaien worden afgesneden voor ‘haaienvinnensoep’ en ook zeeschildpadden eindigen in het eten. Nadat de bruikbare delen zijn afgesneden worden ze weer terug in de oceaan gedumpt om daar een pijnlijke dood te sterven… Vrijwel elk zeedier op aarde heeft te lijden onder dit soort illegale praktijken, ook in ‘onze’ Noordzee. Daar kun je over leren in Blijdorp’s Zeereservaat…

Foto: Diergaarde Blijdorp (Blijdorp.NL)

Zeereservaat, Publiekslab & Great Barrier Reef

In deze zaal, waar geen echte dieren leven, kun je alles leren over de Noordzee. Wanneer de lichten blauw schijnen, wordt het verhaal vertelt van de gezonde Noordzee. Een Noordzee waarin overbevissing geen rol en de natuur de baas is. Als het licht rood is, wordt het verhaal verteld over bedreiging van de zee. De reële kans op het verliezen van bekende diersoorten. Maar ook wat we er tegen kunt doen!

Foto: Cor Exalto (BB-Facebook)

Als je klaar bent in het Zeereservaat, kan je naar de deuropening van het Publiekslab gaan. Hier zie je hoe het er achter de schermen aan toegaat. Hoe werken filters? Hoe wordt eten gekweekt? Hoe worden koralen gekweekt? Hier zie je wel echte dieren. Het zijn vooral kleine koraalvissen of andere kwetsbare soorten, die het in de grote tanks van het Oceanium het niet zouden redden. Stel ook gerust je vragen aan de vrijwilligers achter de balie.

Nu komen we bij het nieuwste gedeelte Oceanium: het Great Barrier Reef, dat in 2016 werd opgebouwd vanuit de oude Florida-Tunnel en de omringende aquaria. Via een kleine acryltunnel, de zogenaamde Koraaltunnel, loop je tussen twee wanden van het grootste koraalrif ter wereld door. Mooie vissen zoals de markiezinnejes, draadvinsnappers en maskerwimpelvissen maar ook de bizarre eenhoornvissen en poetsgarnalen zijn hier koning te rijk. Niet te missen zijn ook de net-, luipaard- en reuzenmurenes die vanuit de rotsspleten gluren… Deze alen loeren vanuit het duister en slaan in een oogwenk toe. Binnenkort zal het Great Barrier Reef worden uitgebreid met een bak voor levende koralen.

De transformatie van de Golf van Mexico tot Great Barrier Reef is het eerste onderdeel van de opknapbeurt van het Oceanium. In fases gaat de hele waterwereld op de schop. De bestaande ‘reis om de continenten wordt losgelaten’, in ruil voor spiksplinternieuwe zee- en eilandhabitats.

 

 

Caraïben & Amazone 

Na de bocht om te zijn gegaan en een stukje doorgelopen te hebben, komen we weer boven water. We zijn nu op de Caraïben, beginnend bij een mangrovewoud. In het ondiepe water hier zwemt een groepje publiekslievelingen: de koeneusroggen. Blijdorp fokt nu al enkele jaren succesvol met de kleine roggen. Ze zijn zo populair omdat ze graag tegen het glas aan schuren en zo hun vriendelijk ogende tandjes laten zien. Hier houden verzorgers ook regelmatig voederpresentaties. Als we wat verder doorlopen, komen we steeds ondieper tot we op een gegeven moment bij een stuk mangrovewoud met water van nog geen halve meter hoog komen. Hier leven enkele speciale dieren, o.a. Amerikaanse pijlstaartroggen (de jongen van de exemplaren in het Haaienbassin), bruine grondhaaien, egelvissen, mangrovekwallen en degenkrabben.

Foto: www.dierennieuws.nl

Het pad buigt af naar recht, maar als je een stukje rechtdoor loopt langs de mangrove kom je langs een klein doodlopend stukje: Aan de rechterkant is een verblijf voor neushoornleguanen. Zeer kenmerkend voor deze reptielen zijn de drie ‘hoornachtige’ bobbels bij hun neus! Ze zijn absoluut dol op zon en komen voor op het Caraïbische eiland Hispaniola.

Als we onze route vervolgen, komen we bij het ‘Caraïbisch Café’. Hier kun je even bijkomen van de wandeltocht en een verkoelend drankje of lekkere snacks kopen. Aan de rand van het terras kom je langs verschillende landverblijven waar o.a. pinché-aapjes, helmbasilisken, Montsterrat fluitkikkers en Cubaanse hutia’s. Vergeet ook niet achter het terras te kijken: Daar wonen, een beetje verscholen, Antilliaanse groene leguanen en kaaimanteju’s – Allemaal dieren met een bijzonder verhaal, dat je in Blijdorp natuurlijk kunt leren.

We reizen zuidelijk en komen langs de Amazone. In dit stukje Oceanium staan twee aquaria. Het eerste aquarium was oorspronkelijk van de roodbuikpiranha’s, maar tegenwoordig leven die in Amazonica. Na hun vertrek in 2013 namen Endlers-guppy’s, kortsnuit-kaaimansnoeken, langsnuit-kaaimansnoeken en jonge schoffelneussteuren. De prominente inwoners van het tweede verblijf zijn de dwergkaaimannen, het kleinste lid van de krokodillenfamilie. Sommige vissen die tegenwoordig in Amazonica wonen, zoals de roodstaartmeervallen. Na hun vertrek namen pauwoogcichliden, pauwoogbaarzen en zilveren arowana’s hun intrek in het waterval-verblijf.

Falklandeilanden

Na een schuifdeur daalt de temperatuur flink, vergeleken het tropische klimaat van de Amazone enCaraïben: Na een gang gevuld met educatie en een tweede schuifdeur is het merkbaar koud. We zijn nog zuidelijker gereisd, naar de Falklandeilanden. De  Falklands zijn een eilandgebied met een bekend verhaal: De meesten zullen de oorlog daar in 1982 nog wel herinneren. Gelukkig is de vrede er wedergekeerd en kunnen ook de grote pinguïnpopulaties weer ongestoord broeden. Van de vijf pinguïnsoorten die op en rond de Falklands leven, heeft Blijdorp er twee: de koningspinguïn en de ezelspinguïn. De twee zijn makkelijk te onderscheiden van elkaar: De koningspinguïn zijn typische pinguïns, een grote soort met hier en daar gele veren rond hun gezicht. De ezelspinguïn is een aanzienlijk kleinere soort, die typerende witte ‘wenkbrauwen’ heeft boven de ogen. Het pinguïnverblijf bevat een grote ‘zee’ voor de vogels die niet kunnen vliegen, met een rotsige kust.

Koningspinguïns broeden maar één ei tegelijk uit, die de ouders om de beurten op hun voeten, onder een huidflap uitbroeden. Zodra de jongen wat ouder worden, zijn ze herkenbaar aan hun bruine donsveren. De ezelspinguïns zijn nieuwkomers, die in 2009 hun intrede namen. Naast dat zij maar al te graag zwemmen, maken zij wél echte nesten, bestaande uit kiezeltjes. Die bouwen ze achterin het verblijf, op de rotsen. In 2011 kwam hun eerste jong uit het ei.

Galapagoseilanden

Als je langs de grote kijkruit van het pinguïnverblijf bent gelopen, maakt het pad een bocht naar rechts. We gaan om het zuidelijkste stukje van Zuid-Amerika heen en gaan naar de evenaar. Het zijn de bekende Galapagoseilanden, waar Darwin eens de basis voor zijn evolutietheorie legde. Dit stukje van het Oceanium is dan ook vormgegeven als zijn schip: De HMS Beagle. Terwijl we door het houten ruim lopen zien we links eerst het binnenverblijf van de Galapagosreuzenschildpadden. Het is een tropische kas, die van buitenaf op een kleine uitbouw lijkt. De inwoners zijn de laatsten van een eens zo veelvoorkomende groep schildpadden. Eens domineerden reuzenschildpadden de meeste uithoekjes van de planeet, maar de komst van grote, warmbloedige roofdieren heeft ze uitgeroeid. Vernomen wordt dat de Galapagosreuzenschildpadden eens op boomstammen aanspoelden, en zich op de roofdierloze eilanden verder ontwikkelden. Reuzenschildpadden hebben op elk eiland een andere schildtekening en zijn dus zo te herkennen. Helaas zorgde de komst van de Europeanen ervoor dat enkele ondersoorten uitstierven. Op langer termijn vormden de passagiers die ze meenemen de grootste bedreiging: Vooral de (verwilderde) geiten vormden veel snellere voedselconcurrenten. Gelukkig worden de oeroude beesten tegenwoordig beschermd. Op het moment is de Diergaarde de enige tuin in Nederland met reuzenschildpadden. Hoewel ze oud ogen, zijn ze nog dusdanig jong dat ze geen jongen kunnen krijgen: Ze worden pas geslachtsrijp rond hun veertigste. De volgende paar ruiten kijken uit op hun buitenverblijf, waar ze met goed weer maar al te graag zitten.

Foto: www.engineersonline.nl. Ook de schildpadden moeten wel eens worden gewogen!

Zee van Cortez

-> Belangrijk: dit gedeelte van het Oceanium wordt momenteel verbouwd.

Aan het einde van het ‘ruim’ is rechts een schuifdeur. Maar voor dat we verder gaan, is er nog één buitenverblijf te zien hier: Dat van de swiftvosjes. Deze kleine prairievosjes geven alvast een idee van onze volgende halte: De Zee van Cortez en de aangrenzende woestijn…

Eerst lopen we min of meer rechtdoor, naar een doodlopend pad. Als eerste vindt je rechts een terrarium, verscholen in de rotsmuur. Hier wonen de Californische kettingslangen. Mocht je geen fan zijn van deze kleine reptielen, vallen de volgende woestijnbewoners je misschien wel. Het zijn de rotseekhoorns, en zoals de naam al doet vermoeden zijn dit niet de standaard boom-bewonende eekhoorns. Sinds er in hun leefgebied, noord-Mexico en de zuidelijke VS, weinig tot geen bomen zijn, hebben de knaagdiertjes zich aangepast door in holen onder de grond te wonen. Hun vacht veranderd per seizoen: ’s Zomers is ‘ie licht en ’s winters vrijwel ’s nachts. Dat is zo omdat woestijnen niet perse warm zijn. De temperatuurschommelingen tussen dag en nacht en zomer-winter zijn groot. Door die tijdelijke lichte vacht blijven ze koeler, terwijl de donkere vacht ze warm houdt. Handig! In het aangrenzende terrarium, ook verscholen tussen de rotsen, wonen de coloradopadden. Deze joekels zijn te herkennen aan de witte wratten, bij elke mondhoek één, waar een dodelijk gif in zit.

Foto: Jop Kempkes (BB-Facebook/Beheer)

We lopen terug naar het hoofdpad, met aan onze rechterzij een stukje woestijn vol met cactussen. Als eerste komen we langs het binnenverblijf van de swiftvosjes. Vervolgens komen we bij een groot verblijf voor reptielen: Gilamonsters, chuckwalla’s en halsbandleguanen zijn hier de baas. Terwijl de halsbandleguanen een beetje aan de kleine kant zijn, zijn de chuckwalla’s juist de grootste reptielen in de Verenigde Staten! De gilamonsters waarschuwen voor hun giftigheid met hun afwisselend zwarte en oranje schubben. Vervolgens komen we bij het grootste verblijf in de Zee van Cortez: Het vogelverblijf. Hier leven renkoekoeken, konijnuiltjes en ekstergaaien. De grote renkoekoek is een carnivore vogelsoort, die voornamelijk op de grond op zijn prooi jaagt. Soms beweegt hij zich sprongsgewijs voort. Hij is een slechte vlieger, die vliegend zelden meer dan tweehonderd meter zal afleggen. Zelfs bij gevaar zal hij eerder wegrennen dan vliegen! De konijnuiltjes nesten in ondergrondse gangenstelsels, die achtergelaten zijn door bijvoorbeeld prairiehondjes en konijnen. Daarom worden ze ook wel holenuilen genoemd. De ekstergaaien zijn de kleurrijkste inwoners, met een blauwe rug en een opvallende ‘kuif’. Twee verblijven vooor Sonora-gopherslangen en Sonora woestijnkevers volgen nog. Het laatste verblijf hier is een aquarium, voor de verandering aan de rechterkant van het pad: Hier wonen normaal gesproken enkele vissen uit de geïsoleerde koraalzee, te weten Cortez doktersvissen, reuzenjuffers, langsnuitkoraalklimmers en Cortez regenbooglipvissen, maar in 2013 kregen ze wel heel bijzondere medebewoners… Meer daarover bij onze volgende bestemming.

Dit jaar zal de Zee van Cortez worden omgebouwd tot een educatieve ruimte met betrekking tot natuurbehoud. Vergelijkbaar met het Publiekslab, zullen er dieren uit alle windstreken komen. Naast de al eerder aangekondigde McCords doosschildpadden en Antilliaanse leguanen komen er o.a. vogels en amfibieën. Het kersverse koppeltje renkoekoeken en ook de gilamonsters mogen blijven. Een gedeelte zal een vergelijkbare functie krijgen als de voormalige opfokruimtes in de Rivièrahal, gezien jonge Annam-waterschildpadden, Chinese krokodilstaarthagedissen en McCords slangehalsschildpadden er een plekje krijgen tezamen met andere broedmachines. Oudere dieren van deze soorten zijn reeds in Rotterdam aanwezig, zowel voor als achter de schermen. Al deze Aziatische reptielen worden bedreigd in hun voortbestaan. Ook Malagassische vissen, ploegschaarschildpadden, Lake Patzcuaro salamanders, San Francisco kousenbandslangen, vuursalamanders en diverse pijlgifkikkers en spinnen zullen hier te zien zijn.

Kelpwouden

We verlaten de baai en reizen verder naar het noorden. We komen nu aan bij de beroemde kelpwouden van Californië! Hoe kan het dan ook anders dan dat het eerste verblijf hier het Kelpwoud heet. Luipaardhaaien en stierkophaaien leven hier samen met verschillende vissen, zeesterren en een grote anemonensoort. De luipaardhaaien ontlenen hun naam aan het panterpatroon op hun lichaam, terwijl de stierkoppen een wat bottere kop hebben. In 2013 kropen er drie kleintjes van de laatstgenoemde uit het ei, die vervolgens voor hun eigen veiligheid een plekje kregen in de Zee van Cortez. De drie jongen zijn van groot belang voor het Europese programma omdat de ouders van de Blijdorpdieren uit het wild komen. Naast Blijdorp zijn er in Europa slechts drie andere aquaria die met de stierkophaai fokken. Bij de ingang van de Kelpwouden is ook nog een verborgen aquarium voor knordonderpadjes, bonte groenlingen en andere dieren uit de Canadese wateren.

Foto: www.Xa’Wa.nl

Nu komen we bij een verblijf dat nog altijd een beetje een zere plek is voor veterane bezoekers. In een openlucht verblijf woonden zeeotters die eens echte publiekslievelingen waren. In totaal hebben vier zeeotters het verblijf meegemaakt, te weten Chuluugi, Eyak, Micas en Maré. Chuluugi was de eerste, die in 1995 naar de Diergaarde kwam. Hij was als eenzaam jong voor de kust van Alaska gevonden en Blijdorp was één van de weinige dierentuinen in Noord-Amerika en Europa die interesse had in de intensieve taak een zeeotter man groot te brengen. In 1997 kwam een andere wees, mannetje Eyak naar de Diergaarde. In 2001 verhuisden ze samen naar het Oceanium waar Eyak in 2005 te overlijden kwam. Na het sterven van zijn maatje verhuisde Chuluugi naar Antwerpen en kwamen twee Portugese zusjes, Micas en Maré naar het Oceanium. Tijdens een bezoek aan Blijdorp in 2010 overleed Chuluugi. Na het overlijden van Chuluugi was alle hoop voor een Europese zeeotterpopulatie in Europa verkeken en keerden de zusjes terug naar Portugal om hun moeder gezelschap te houden, na het overlijden van haar partner.

De laatste paar aquaria in het Oceanium zijn de ‘Kelpbodem’ en twee aquaria voor octopussen. Daarna komen we langs een grote kijkruit die ons zowel boven- als onderwater laten kijken in het bassin van de Californische zeeleeuwen. Deze zeehondachtigen leven in een grote groep in een ruim openlucht bassin dat vanaf verschillende ruiten en platforms te zien is. Aan het hoofd van de groep staat man Billy, vaak ‘de Dikke’ genoemd door jong en oud. Naast dat hij wat forser is is z’n pels ook donkerder gekleurd. Hij is in het water echter behoorlijk snel, net zoals de dames: Ze kunnen tot wel 40 km/h bereiken.

Het Oceanium is nog zoveel meer, we krijgen eigenlijk maar een klein stukje van dit gebouw te zien. Achter de schermen bevinden zich talloze laboratoria, quarantaines en fokverblijven. Daarnaast is het Oceanium ook nog eens één van de grootste zonne-energieparken in Rotterdam! Meer weten over energiecentrum Oceanium? Klik HIER!

Foto: Jop Kempkes (BB-Facebook/Beheer)

 

WAAR?

6 thoughts on “Oceanium!

  1. heeyy, ik ben Merel. Ik zou graag willen weten hoe dik het glas is van het oceanium, dit wil ik weten voor een project voor de toekomst. misschien kunt u dan ook vertellen hoe het glas heet, dan kunnen wij aan de slag. Alvast dank u wel! groetjes,
    Merel Verburg.

    • Goede vraag Merel! De dikte van de ruiten in het Oceanium verschilt per aquarium. Zo is de ruit bij Bass Rock (300.000 L) een ruime 8 centimeter breed. In het Oceanium wordt vooral acryl/plexiglas gebruikt. Wellicht kunt u hiermee verder?

      • Hallo Blijdorpenaar! Heel toevallig ben ik ook bezig met een project over glas haha, en ik heb het Oceanium als voorbeeld genoemd om te vertellen over de “functie van glas” (voor de tentoonstelling/veiligheid/compartimentering ect.), zou heel leuk zijn als ik erbij kon vertellen hoeveel m² glas er te gebruikt is in het Oceanium

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *